Liguria zimą przeszła moje wyobrażenie o pięknie i słodyczy w jednym. Kiedy dotarliśmy do pierwszej miejscowości, miałam wrażenie że zostaliśmy umieszczeniu w środku landrynki, że ściany kamienic są wykonane z barwnej masy cukrowej a ciepły kolor zachodzącego słońca jest efektem patrzenia na świat przez szklisty pomarańczowy cukierek. To silne wrażenie potęgował fakt, że był to przeddzień Walentynek, kolorowe uliczki wypełnione były detalami serc, czerwonych kłódek, zarzuconych sieci i radosnym gwarem par.
Camogli. Poznaliśmy tę miejscowość pół roku wcześniej, od strony wody. Przepływaliśmy żaglówką i na kilka godzin zarzuciliśmy w zatoce kotwicę. Było lato, było niebywale gorąco, patrzeliśmy na odbijającą się w wodach zatoki pierzeję Camogli, ale potworny upał powodował, że nikt z nas nie wyrywał się, aby popłynąć do brzegu, tonęliśmy w żarze. Jakże wdzięczna jestem, że mogłam tu wrócić zimą i naprawdę powędrować tymi uliczkami! Obejrzyjcie te niesamowite zdjęcia, aż kapią pomarańczą. Nie są podkręcone żadnym filtrem.
Z bajecznej Ligurii przemieściliśmy się na Lazurowe Wybrzeże we Francji, początkowo nadmorską trasą przez Recco, Sori, Bogliasco, aż do Genui.
Następnie biegnącą wzdłuż wybrzeża autostradą do Nicei. Odnaleźliśmy piękny kameralny parking w pobliżu miejscowości Antibes, w Juan Les Pins, który był naszą bazą przez trzy kolejne noce. Polecam to miesjce wszystkim podróżującym po tej okolicy kamperem. Poza sezonem jest dostępny dla wszystkich pojazdów (w sezonie z limitem wysokości). Ma kamienny, wychodzący w morze pirs, panoramę oświetlonego Cannes wieczorem na wyciągnięcie ręki, urokliwą zatoczkę z małą plażą, mini marinę i klimat francuskiej emerytury.
Tam właśnie przetoczyło się kilka ciekawych rozmów z obywatelami Francji. Spędzających czas w swoich kamperach lub odwiedzających to miejsce na rowerze. Mieli czas na długie rozmowy, byli szczerze zainteresowani, skąd przyjeżdżamy i jak się żyje teraz w Polsce.
Jeden z nich opowiedział na o silnym zróżnicowaniu społeczeństwa francuskiego, że kraj ten jest de facto połączeniem 10 różnych grup narodowości (10 odrębnych terytoriów) i że w istocie państwo Francja skupia ich wszystkich wokół trzech wartości – prawo, republika, demokracja.
Ciepłe lutowe słońce pozwalało na wygrzewanie się na kamieniach, czytanie książki i wszystkie te inne przyjemności, które u nas towarzyszą dopiero majowi.
Ów parking był świetną bazą wypadową na rowerowe wycieczki, do Cannes i okolic. A także piesze wycieczki po półwyspie do miejscowości Antibes.
Cannes było pełne ludzi, dość hałaśliwe, pozbawione swojej letniej elegancji. Szukając nad samą wodą klimatycznego miejsca na przystanek w porze lunchu, wylądowaliśmy jednak w małej włoskiej (nie francuskiej) restauracyjce, w marinie w Juan Les Pins.
Historyczna zabudowa Antibes i jej mroczne uliczki w okolicy portu były natomiast super ciekawą alternatywą dla pełnego zgiełku wcześniejszego dnia w Cannes. Niestety nie posiadam zapisu zdjęciowego z naszej wieczornej wędrówki ciekawymi zakamarkami, chyba telefon zdążył mi się wcześniej rozładować.
Kolejny dzień na Lazurowym Wybrzeżu i w Prowansji był przegenialny. Odwiedziliśmy kilka cudownych, mniej znanych nam wcześniej miejscowości. Wiedzeni sentymentem, podróż po okolicy rozpoczęliśmy od pobliskiego Mougins, w którym spędziliśmy kiedyś pierwsze wspólne wakacje, w 1994 roku :)
Zachwyciła nas także miejscowość Valbonne. Na zabytkowym rynku słońce przygrzewało z lipcową wręcz siłą, na brukowanym tarasie przy stolikach siedziało mnóstwo ludzi, niespiesznie zaspokajając apetyt francuskim jedzeniem i winem. Uliczki Valbonne były bardzo barwne, w żółtych i morelowych tonach, w postarzałym kolorze z domieszką sepii i ochry. Łagodności dodawały seledynowe, miętowe i lawendowe okiennice.
Po trzeciej nocy spędzonej na półwyspie w okolicy Antibes, po pożegnaniu się z kamiennym pirsem, lokalnymi psami i całkiem ciepłymi wodami Morza Śródziemnego, wyruszyliśmy w podróż powrotną.