Są piękne, popołudniowe, słoneczne złote godziny, kiedy wjeżdamy na płaskowyż Durmitor. Droga przestaje się drastycznie kręcić, w zamian za to wije się łagodnymi zakolami pośród traw, skał i oferuje niebotycznie dalekie widoki. Teatr z przepiękną otwartą sceną. Najpiękniejszy naturalny spektakl.
Kamper sunie przyklejony do wąskiej drogi. Niesie nas szczęśliwie przez cudowną krainę wysokogórską.

Echo od kul. Ciągle słyszysz je w głowie idąc dziś ulicami Sarajewa. Czemu, pomimo upływu tylu lat, ta trudna historia jest ciągle obecna?

Huk wodospadu i zieleń, tak bardzo nasycona, że jej odcień nie ma sobie równych. Przemili ludzie, bizantyjski gwar w głębi Europy. Zapach najdoskonalszej kawy Bałkanów.

Wyciągnąć nogi na leżaku, spojrzeć w dół, pomiędzy regularne linie alejek winogron. A potem powyżej nich, na śliczne malutkie miejscowości poprzyklejane do wzgórz, daleko, za mgłą. Poranek na winnicy nie ma sobie równych.