Huk wodospadu i zieleń, tak bardzo nasycona, że jej odcień nie ma sobie równych. Przemili ludzie, bizantyjski gwar w głębi Europy. Zapach najdoskonalszej kawy Bałkanów.
***************************
Po dwóch dniach opuściliśmy winnice Kitzeck im Sausal. Dzieliło nas stamtąd tylko 30 km od Słowenii, a ona była tranzytowym początkiem naszej bałkańskiej drogi. Niecałą godzinę później przekroczyliśmy kolejną granicę – z Serbią. Koła naszego dzielnego kampera sunęły jednostajnie drogą na południe i tak po kolejnych trzech godzinach wjechaliśmy na teren Bośni i Hercegowiny.
Zrobiliśmy mały postój na tankowanie na obrzeżach miejscowości Banja Luka. Zjedliśmy jakieś fantastyczne lody, których nazwy nie pamiętam i przejechaliśmy na trasę E661 w kierunku Jajce.
Ten około godzinny odcinek trasy, pomiędzy Banją Luką a Jajce jest fantastyczną przygodą krajobrazowo – estetyczną. Niektórzy piszą, że to wręcz najpiękniejsza trasa Europy, która prowadzi w kanionie. Nie wiem, czy podzielam to zdanie, zważywszy na pamięć o innych pokonanych trasach w przeszłości jak również biorąc pod uwagę to, co jeszcze udało nam się zobaczyć w dalszej części podróży i co także było trasą przez kanion. Nie mniej jednak trasa ta była naprawdę zachwycająca. Tak piękna, że z przyjemnością przeszłabym całą piechotą.
Dojechaliśmy do Jajce w godzinach mocno popołudniowych.
Odwiedziliśmy wodospad grzejąc się jeszcze ciepłym słońcem.
Od progu poczuliśmy w Jajce wielką gościnność. Zarówno Bośniacy, jak i Serbowie próbowali udzielić nam informacji o bezpiecznym i bezpłatnym parkowaniu w centrum miejscowości. Robili to w odruchu dobra, nie pytani, w spontanicznym geście zaopiekowania się turystami, który kiedyś w Polsce też naturalnie mieliśmy.
Trafiliśmy do restauracji zawieszonej (dosłownie) nad kanioniem oraz rzeką. Podano nam tam wielki talerz bardzo aromatycznego mięsa i przepyszną bośniacką kawę.
Nasz pies fascynował kelnerkę i, choć bała się do niego podejść, przyniosła mu z zaplecza kawałki surowego mięsa.
Potem jeszcze raz obeszliśmy bardzo ładną miejscowość i weszliśmy na położony na jej szczycie zamek.
Wieczorem usiedliśmy w centrum, przy deptaku i chłonęliśmy bośniackie życie. Było ciepło, sucho i fantastycznie. Docierały rozmowy ludzi. Śmiechy. Niesamowicie przyjazne poczucie wspólnoty międzyludzkiej.
Wspominałam trudną historię tych stron.
W centrum Jajce jest pomnik upamiętniający niedawne ofiary wojny.
Dużo młodych ludzi. Przerażające i smutne.
Zderzenie krwawej historii i współczesnej przyjazności czyni ten kawałek Europy niewiarygodnie ciężkim od wzruszeń i emocji.
Może nie wszystkich to tak porusza. Mnie bardzo.
Noc w kamperze mignęła jedną chwilą, zaraz po przyłożeniu ucha do poduszki obudził mnie poranny budzik.
Oto zaczynał się kolejny dzień, wyruszyliśmy wczesnym świtem do oddalonej ok. 5 km miejscowości/dzielnicy Mlincici.
Mlinici to młynki wodne usytuowane na Plivie, zlokalizowane w rezerwacie przyrody w okolicach Jajce. Pomiędzy Wielkim i Małym jeziorem Pliv, połącznych wodospadami, znajduje się kilkanaście drewnianych młynów, połączonych wiszącymi drewnianymi kładkami i chodnikami. Nie wiadomo dokładne z jakiego okresu pochodzą.
To bajkowe młyny w sercu Bośni.
Małe chatki, jak wyjęte z baśni. A pod nimi szumiące rozlewisko.
Spędziliśmy tam około 2 godziny i to całkowicie wystarczy, aby przeżyć tam piękną przygodę zanim zwalą się potworne ilości turystów dostarczanych autokarami.
Droga asfaltowa znowu wiła się pomiędzy górami i wiodła nas do Sarajewa.
Przystawaliśmy, kiedy była taka możliwość, aby porobić kolejne piękne zdjęcia.
Bośnia I Hercegowina zdecydowanie jest przepiękna. A je kolory zieleni są bardzo intensywne. Nie mają przepaleń charakterystycznych dla makii basenu Morza Śródziemnego. Wręcz przeciwnie. Zdają się być pełne energii i życia.
