Zostawiliśmy za sobą Nowy Jork… Spędziliśmy tam 5 dni i w tym czasie wykonaliśmy maraton pokonując wielki obszar miasta krokami. A ściślej kilka maratonów, odczyt krokomierza w zegarku pokazał czwartego dnia 110 km piechotą…
Teraz, kiedy głowa pełna była jeszcze gorących wspomnień z Nowego Jorku, musieliśmy otworzyć ją na zupełnie inną, nową, kolejną przygodę. Przelecieliśmy samolotem w poprzek Stanów, ze wschodniego wybrzeża na zachodnie, do Los Angeles. Właśnie tutaj czekał na nas zarezerwowany pół roku wcześniej kamper.
Tym razem nie nasz osobisty, a obcy kamper będzie pierwszoplanowym bohaterem wakacyjnej podróży. Kamper z wypożyczalni. Najbardziej popularnej w USA – Cruise America.
Po wejściu do niego od razu rzuciły nam się w oczy rozbieżności z tym, z czym tak doskonale się wcześniej zrośliśmy. Cóż, inna przestrzeń, inne kolory, inne proporcje, zupełnie inny rozkład funkcjonalny. Mi zajęło to około dwóch dni – przekonanie się do tej nowej, odmiennej przestrzeni i traktowanie jej jak swojej osobistej, Jarek – do końca pozostał z rezerwą. Cóż… przyzwyczajenie drugą naturą człowieka :)
Zaraz po dopełnieniu formalności związanych z wynajmem podjechaliśmy do najbliższego sklepu sieci Walmart. Aby zrobić zakupy wyposażeniowe oraz żywnościowe na dwutygodniową podróż. To było nasze silne kolejne zderzenie z odmiennością Ameryki. Ekologia? A gdzie tam! Współużytkowanie? Całkowicie nieznane hasło! Konfiguracja wynajmu kampera opiera się na zasadzie kompletnej nieopłacalności wykupienia dodatkowych opcji wyposażenia w pościel, naczynia i sztućce. Rzeczy, które są dla nas oczywiste, tam były ekstra bonusem, za który – jeśli ktoś już bardzo uprze się, że ma to się znaleźć na wyposażeniu – trzeba bardzo dużo zapłacić. Co konkretnie oznacza bardzo dużo? Kalkulacja jest dość prosta – zakup nowych rzeczy w Walmarcie i wyrzucenie ich po dwóch tygodniach wychodzi finansowo bardziej korzystnie. Zgroza!!! No więc ładowaliśmy do wózka komplety pościeli, przygotowane, ubrane i spakowane wraz z poszwami i poszewkami w bajecznych kolorach, zestawy naczyń lekkich i estetycznych, obrusy jednorazowe we włoską kratę, gotowe wyposażenie szuflad, z przegródkami, sztućcami, całą galanterią przyborów kuchennych zestawionych na gotowo, niezwykle kolorowe plastikowe szklanki do zimnych napojów, szlachetne, wyglądające na szklane, następnie zestawy pojemników cudownie komponujące się pod względem form i kolorów, rokładane foteliki turystyczne, ręczniki jedno i wielorazowe, zestawy chemii, wszystko przekolorowe, piękne, modne i bajecznie tanie. Poukładane rzędami na półkach, pogrupowane regałami intuicyjnie, dostępnie, wygodnie, tematycznie. Ręce cały czas pracują. Towar za towarem wpada do wózka. Łatwość, osiągalność i zgroza.
Pierwszym popularnym parkiem narodowym na trasie za Los Angeles jest słynny Zion. Zwiedza się go przede wszystkim od strony rzeki, na pewnym odcinku brodząc w niej. Nie ma innej możliwości pokonania szlaku. Zatem w Walmarcie są kosze pełne tanich butów do chodzenia po wodzie. Tanich nie oznacza w tym przypadku złych. Wręcz przeciwnie, i właśnie na tym polega największa marketingowa pułapka tego raju kupujących. Buty do chodzenia po wodzie mają wszystkie pożądane cechy. Trwały materiał. Odporny w kontakcie z wodą. Elastyczny, lekki. Miękki, ale z doskonale przyczepną podeszwą. Odzwierciedlający naturalny kształt ludzkiej stopy z podziałem na pięć palców. Jeśli by tylko chcieć wyobrazić sobie najlepsze zabezpieczenie stopy podczas chodzenie po śliskich mokrych, okrągłych kamieniach na dnie rzeki, to te buty właśnie takim były. Dziesięć dolarów. Mam je do dziś i są dla mnie cudowną pamiątką tego odcinka podróży. Czemu tak długo rozprawiam się o nich? Bo są kwintesencją tego jak kupuje się w Ameryce. Łatwo, fajnie i bez poczucia nieprzydatności. Konsumpcjonizm zbudowany na najefektywniejszych narzędziach.
Po dwóch godzinach uporaliśmy się z zakupami i kamper został wyposażony na długą dalszą przygodę.
Upał bardzo dawał się we znaki. Właśnie tak pozostanie do końca naszej podróży.
Początek lipca. Jedna z pierwszych krain na trasie, to przejazd wzdłuż Doliny Śmierci. Będziemy mieli szansę zwiedzić ją wiele dni później, natomiast teraz, przejeżdżając obok doświadczyliśmy dosłownie jak smagał nas gorący jęzor piekielnie rozpalonego powietrza.
Był już wieczór, kiedy dojechaliśmy do Las Vegas. Pierwszą noc spędziliśmy po prostu w basenie. Nie mogłam pozbyć się wrażenia, że jest cały czas czterdzieści pięć stopni, pomimo, że nad nami nie wisiało już słońce, tylko gwiazdy.
Baseny są wszędzie. Więc tym samym na każdym kamperowisku.
Rano pojechaliśmy doświadczyć jeszcze większego upału. W centrum Las Vegas temperatura podniosła się do tak abstrakcyjnego poziomu, że absolutnie nie dało rady chodzić ulicami i tą aktywność zostawiliśmy sobie na wieczór.
Wyjechaliśmy więc „za miasto” nacieszyć oczy i serce cudownymi miejscami położonymi całkiem blisko.
Zapora Hoovera.
Znajduje się 48 km na południowy wschód od Las Vegas i jest trwałym świadectwem wielkiej myśli inżynierskiej. Zbudowana w Czarnym Kanionie na rzece Kolorado, powstrzymuje jej sunące wody, zamieniając ich siłę na kumulację energii elektrycznej. Jest to także imponująca atrakcja turystyczna, tamę można przebyć piechotą i dosłownie czuć się pokonanym rozpiętością tego krajobrazu, przestrzeni, gór, skał odartych z roślinności przez upał. Położona jest na granicy Stanów Nevada i Arizona, i jest właściwie dopiero wstępem do tego, co odsłania przed nami dalsza część krain parków stanowych, narodowych, kanionów i potęgi amerykańskiego krajobrazu.
Budowę zapory ukończono 1936 roku i przez wiele lat była największą konstrukcją betonową na świecie, jak również największa elektrownią wodną. Wysokość zapory to 224m.
Zapora została nazwana imieniem Herberta Hoovera, który odegrał kluczową rolę w jej powstaniu, był także prezydentem USA. Prace zakończona dwa lata wcześniej niż planowano.
Efektem budowy tamy jest rozległe jezioro Mead, które od 1947 roku jest oficjalnie częścią chronionego krajobrazu Lake Mead National Recreation Area.
Spędziliśmy nad tym jeziorem uroczy kilkugodzinny piknik, aby jakoś dotrwać do choć trochę chłodniejszego wieczoru, kiedy to planowaliśmy powrócić do Las Vegas i poświęcić mu tyle uwagi, ile tylko do późnonocnych lub wczesnorannych godzin będziemy w stanie.
Wieczorne Las Vegas! Kolorowe, pełne życia, lejącego się strumieniem pieniądza i nigdy nie zasypiające! Chodziłam i patrzyłam przerażona. Tłum na ulicy, tłum w kasynach, kasyna jedno przyklejone do drugiego. Z otwartymi źrenicami, pełni podekscytowania ludzie działający jak automaty, wciskający guziki, wlepieni w migające ekrany, wydobywający z własnej woli pieniądze z własnych portfeli i nie przymuszani przez nikogo, biernie wymieniający banknoty na kolejną możliwość odpalania silników wirtualnych ruletek i jednorękich bandytów.
Pomiędzy tym wszystkim rozrywka, widowiska, koncerty, top gwiazdy sceny muzycznej wpisane w cykliczne wydarzenia. Kiczowata, ale oszałamiająca architektura.
Na ulicy każdy zarabia czym może.
Pokonujemy kilometry główną arterią. Zdaje się nie mieć końca. Ani arteria ani ta noc.
Wykończeni, ale i rozbawieni wracamy w końcu do kampera. Wewnątrz, przed zaśnięciem, 40 stopni. Śpimy w samym centrum.
Trzeba odpocząć i zregenerować się… kolejny dzień zabiera nas w drogę do parków narodowych!
