To była podróż bardzo długo planowana, z dużą radością i oczekiwaniami. Odzwierciedlała tęsknotę za wiosną, wolnością, przestrzenią, budzącą się do życia przyrodą. Za długimi ciepłymi wieczorami, dyskusjami przy winie, na dworze, z poczuciem wewnętrznej swobody, lekkości i spojrzeniem wiedzionym po dalekim horyzoncie.
Pakując kampera rozstawałam się z kwiatami z własnego ogrodu, kwietniowo – majowymi. Uwielbiam tulipany, ich delikatne i majestatyczne piękno i to jak tańczą przy lekkim wietrze. Kiedy ponownie otworzyłam drzwi, byłam otoczona już innymi kwiatami i zapachami. Dojechaliśmy do Pirny.
Kocham wiosnę, jak wielu, nie jest to żadnym odkryciem. Uwielbiam ten stan, kiedy codziennie zrzucam z siebie kolejne ciężkie warstwy garderoby i mam wrażenie, że dzięki temu pomykam po świecie dużo szybciej. Podeszwy butów także stają się cieńsze, kontakt z matką Ziemią bardziej czuły.
Pirna.
Miejscowość ta była naszą bramą do winnic Saksonii. Ta kraina to swoista mieszanka przepięknej architektury, jakiegoś takiego dziwnego fajnego spokoju, starych niemieckich winnic i ciekawej nienowoczesności landu byłego bloku wschodniego.
Winnica Klaus Zimmerling łączy wino ze sztuką. Od tego miejsca rozpoczęliśmy szlak winnic saksońskich. Genius loci. Polecam każdemu, kto pragnie na chwilę zanurzyć się w winie i sztuce jednocześnie. Nie ma drugiej takiej na świecie. Małgorzata Chodakowska stworzyła niezwykłe, piękne rzeźby, które stoją wśród winorośli, porastających zbocze doliny Łaby. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu tchnęła życie w każdą ze stworzonych przez siebie postaci. Duszę artystyczną czuć także w każdej butelce wyśmienitego aromatycznego rieslinga. Okoliczności są niebanalne, poetyckie, winnica przypomina ułożony tarasowo park, z przepięknymi widokami. Wino jest znakomite.
Toczy się tam taka fajna obyczajowość. Degustuje się wino przy stolikach na świeżym powietrzu, ustawionych przy pawilonie ogrodowym. Spod pergoli roztacza się sielski widok na okolicę.
Po zakupie wina można udać się na piętro i przy okazji odwiedzić galerię drewnianych rzeźb Małgorzaty Chodakowskiej. Tych, które akurat nie stoją wśród winorośli.
Przesuwając się wzdłuż Saksońskiego Szlaku winnego zahaczyliśmy o przedmieścia Drezna i przejechaliśmy przez tak pełne uroku skrzyżowanie. Na tyle mnie zaintrygowała ta secesja, że musiałam podrążyć temat, aby nabrać jakiejś większej wiedzy.
Obiekt Kaffee Winkler po lewej stronie pochodzi z 1894 roku, został zbudowany przez architekta Paula Winklera dla swojego brata, mistrza piekarza Roberta Emila Winklera. Po długiej i burzliwej rodzinnej historii, obiekt powtórnie uruchomiony i przekształcony pod nową marką w 1996 roku jako Coffee Wippler. Miejsce to od tak wielu lat zachowuje właściwie ciągłość funkcjonalną i estetyczną.
Kolejną miejscowością był słynny winiarski Radebeul. Z uwagi na uroki krajobrazu i łagodny klimat, zwany jest „Saksońską Niceą”. Osobiście nie kręcą mnie takie porównania, staram się doszukiwać w każdym miejscu jego własnej unikatowości.
Najbardziej znaną winnicą w tej miejscowości, jej perłą, jest Schloss Wackerbarth. Odwiedzając Saksoński Szlak Winny nie można pominąć tego miejsca. Jest to bardzo charakterystyczna winnica, dominująca nad okolicą, popularna. Ma jednak zupełnie inny charakter niż wszystkie inne, jakie odwiedzaliśmy w różnych miejscach i krajach.
To, co mnie urzekło i spowodowało, że właśnie tutaj przyjechaliśmy, to rozmieszczona na kilkunastu tarasach restauracja, z rzędami eleganckich perfekcyjnie stożkowych bukszpanów, parasoli i stołów z lampionami i białymi obrusami. Zrobiło to na mnie gigantyczne wrażenie na zdjęciach. Na miejscu okazało się hałaśliwie, nie z taką atmosferą, jak sobie wcześniej wyobrażałam. Ale i tak fajne.
Te pałacowe tarasy stoją w samym środku winnicy. Pomimo, że cały teren jest niewielki, spacer po nim przypomina wspinaczkę górską. Ale dzięki temu widoki są bezcenne.
W winnicy organizowanych jest mnóstwo imprez sezonowych, festynów, a nawet festiwali muzycznych. Można chłonąć wszystkimi zmysłami to miejsce, które szczyci się kuchnią barokową i tym, że – jak twierdzą - zamieniają tu czas w przyjemność.
W lokalnym sklepie, oprócz win przykuwają uwagę piękne gadżety. Od tego słodkiego porcelanowego świecznika nie mogłam oderwać wzroku.
Zdobywając się na podsumowanie tego miejsca, które wymyka się trochę spod definicji tego, co uważamy za typową winnicę - dla mnie to miejsce przede wszystkim niosło energetyczny zapach wiosny. I, choć trochę hałaśliwe, było fajnym przystankiem na Saksońskim Szlaku Winnym. Czasu nie można zatrzymać ani cofnąć. Można go tylko celebrować pięknymi miejscami lub stracić bezpowrotnie. Pierwsze różowe kuliste pąki na drzewach wywołują u mnie zawsze najwyższy poziom zachwytu. Zanim zleją się z bogactwem innych kolorów, pozwalają na chwilę spowolnić bieg życia.
Po dwóch dniach zapakowaliśmy kampery i wyruszyliśmy dalej na zachód. Nad piękną Mozelę i jej gościnne winnice wrzucone w zapierający dech w piersiach krajobraz. Zapraszam do kolejnej relacji.
