W La Rochelle spędziliśmy dwie noce, dzięki temu mogliśmy przeżyć tam dwa zachody słońca. Niezwykłe, intensywne, fioletowe. Nie widziałam nigdy nad Bałtykiem, ani nigdzie indziej takiego koloru nieba, jak tam, w owe dwa dni.
U wejścia do historycznego portu, w samym centrum miasta znajdują się trzy średniowieczne baszty. Kamienna architektura miasta z ładnym, rozległym akwenem w środku, od trzech stron otoczonym zwartą zabudową, od jednej strony pięknie otwartym na ocean.
Początki miejscowości sięgają XII wieku i zdecydowanie cały zabytkowy port odbiera się przede wszystkim jako historyczne miejsce. Wspaniale, że jednocześnie jest to miejsce tak pełne współczesnego życia. W architekturze dominuje biały kamień, tak jak w całym regionie Charente – Miritime, którego La Rochelle jest stolicą. Przez kolejne wieki rozgrywały się tutaj kolejne rozdziały morskiej historii Francji, podbojów, bitew morskich, to stąd wyruszały wyprawy na kolonizację Ameryki i nowych światowych regionów. W okresie wojen religijnych miasto stało się głównym ośrodkiem hugenotów. W XVII wieku zostali zmuszeni do emigracji i wówczas – co ciekawe – niedaleko obecnego Nowego Jorku założyli osadę zwaną New La Rochelle.
Chodziliśmy po miasteczku, jedliśmy pyszne owoce morza i lody, jeździliśmy rowerem wzdłuż wybrzeża, przechadzaliśmy między straganami z rękodziełem, piknikowaliśmy jak Francuzi na trawie, popijaliśmy wspaniałe wino i tak nam upływały dwa kolejne dni niezmąconej beztroski. Obserwowaliśmy zabójczy odpływ i zabójczy przypływ i to, że piękny akwen wodny w zabytkowym centrum stawał się na kilka godzin błotnistą breją z odsłoniętym dnem.
La Rochelle, przyznaję, ma niesamowity klimat. Ma kameralność niewielkiego miasta i jednocześnie świeżość silnego wiatru. Nie potrafię chyba znaleźć właściwych słów. Jak by coś się kończyło i jednocześnie coś zaczynało w tym samym miejscu.
- Pięknie, po prostu pięknie – siedziałam i gapiłam się w wodę i w odbijające się w niej kamienice.
- Wiesz, to tutaj Krzysztof kupował swoją łódkę – odparł Jarek, wspominając przyjaciela, żeglarza.
Nawiązując do żeglarskiego wątku miejscowości, jest tam potężna marina i historyczna stocznia.
La Rochelle to takie miejsce, którego urok dość trudno jest sfotografować. Pamiętam że kiedy oglądałam zdjęcia w Internecie przed przyjazdem, wydawały się o wiele mniej zachęcające niż opisy tych, którzy spędzili tu jakiś czas na żywo.
Dla nas było to miejsce szczególne, ponieważ to stąd rozpoczynała się właśnie nasza wielka wakacyjna przygoda nad Zatoką Biskajską. Do teraz, kiedy to wspominam, pamiętam dotyk tamtego powietrza na twarzy. I z pewnością, po tamtym lecie, Biskaje będą dla mnie już na zawsze czymś unikatowym, do czego będę w myślach i wspomnieniach wracała. I pomimo tego, że przemierzaliśmy je lądem, a nie morzem.
