Podróże Anny

Nad jeziorem Como spędziliśmy niecałą dobę, z czego prawie cztery godziny w jego lodowatych wodach. Pomimo, że był to tak krótki pobyt, do dzisiaj dokładnie pamiętam ten lejący się z nieba, wszechogarniający żar.

Podczas śniadania łapaliśmy pierwsze, przeciskające się przez góry promienie słońca. Ciałem i materią byliśmy jeszcze w Alzacji, ale duch nasz wyrywał się już do kolejnego miejsca i kolejnej kamperowej przygody. Wczorajszy, pełen wydarzeń dzień był już tylko bogatym wspomnieniem.  Przed nami była kolejna droga – najpierw górska serpentyna, potem krótka sieć dróg lokalnych i następnie długi przejazd autostradą na południe.

Naszym celem było Morze Śródziemne.

Alzacki szlak winny był kolejnym wielkim wyzwaniem i osiągnięciem na naszej trasie. Pisząc „wielkim” mam na myśli ogromny obszar kulturowy, jaki zaplanowaliśmy odwiedzić w krótkim czasie.

Po przygodzie w Górach Harzu, na wiszącym moście, o której pisałam w poprzedniej relacji, udaliśmy się w dalszą drogę w kierunku następnego zaplanowanego punktu podróży.

Dolina Renu. Od poprzedniego przystanku, czyli mostu wiszącego Titan RT Rappbode dzieliło ją około 400 km.

Kiedy już wyczerpaliśmy temat uliczek Quedlinburga i wsiedliśmy do kampera, Jarek oznajmił, że teraz to ON przygotował niespodziankę :) No i ruszyliśmy. Okazało się, że w góry Harzu. I że ta niespodzianka okaże się za chwilę prawdziwym hitem. Wiszący o most, długi, bardzo wysoki i drgający na wietrze!

Wszystko w biegu. Życie w biegu, pakowanie w biegu. Wyruszamy lekko znużeni na starcie. Okazuje się, że zapakowanie kampera na dwutygodniową podróż potrafi człowieka wyzuć z sił. Wsiadamy do auta, patrzymy na siebie i mówimy – o jeny, jak nam się nie chce jechać. Na szczęście to uczucie mija bardzo szybko, żeby zastąpić je pełną ekscytacją.