Podróże Anny

Po opuszczeniu Stralsundu udaliśmy się w długą i bogatą w przepięknie miejscowości trasę, która ostatecznie miała nas doprowadzić do Holandii. Byłam pełna wewnętrznej fascynacji jak piękne i jednocześnie jak mało nam znane są miejscowości północnych Niemiec. Było w nich kilka pereł hanzeatyckich i to na nich się skupię, ale także były piękne spokojne kurorty nadmorskie wypełnione bajkową zabudową, natomiast całkowicie wolne od tandety oraz inne śliczne miejscowości portowe.

Czujecie już jesień?

To najlepsza pora, aby rozpocząć wspomnienia z wakacji.

Dla nas tegoroczne wakacje kamperowe zaczęły się o wiele szybciej, niż rzeczywisty wyjazd spod domu.  Zaczęły się wówczas, kiedy któregoś w miarę ciepłego wieczoru chodziliśmy z Jarkiem po Gdańsku. Wzdłuż Motławy, swoim ulubionym drewnianym chodnikiem w kierunku Filharmonii, przechodząc obok Sołdka. W miejscu, w którym szczególnie czuję całą historię Gdańska w pigułce. Spuściznę hanzeatycką, bogatą przeszłość gospodarczą, piękne spichrze będące magazynem dobrobytu, wody Motławy wynoszące wszystkich chętnych w nieograniczony świat.

Po opuszczeniu Hallstatt obraliśmy kurs powrotny na Polskę. Zatem niniejsza relacja jest naszą ostatnią z kamperowej podróży przez Europę w 2020 roku. Na końcu znajdziecie mapkę z zaznaczoną całą trasą dwutygodniowego przejazdu. 

Wyjeżdżałam z Brienz z przekonaniem, że Szwajcaria jest odrębnym kawałkiem Europy, Alpy jakieś wyższe, toń jezior jakaś bardziej kryształowa, krajobrazy jakieś bardziej składne i zielone, urbanistyka jakaś bardziej uporządkowana.

Żegnając się z Jeziorem Como zrobiliśmy zakupy w lokalnym supermarkecie na dalszą drogę. Kilka włoskich przysmaków, parę butelek wina i wyruszyliśmy w nowym, nieznanym kierunku.

Celem była miejscowość Brienz w Alpach Szwajcarskich.

Nad jeziorem Como spędziliśmy niecałą dobę, z czego prawie cztery godziny w jego lodowatych wodach. Pomimo, że był to tak krótki pobyt, do dzisiaj dokładnie pamiętam ten lejący się z nieba, wszechogarniający żar.

Podczas śniadania łapaliśmy pierwsze, przeciskające się przez góry promienie słońca. Ciałem i materią byliśmy jeszcze w Alzacji, ale duch nasz wyrywał się już do kolejnego miejsca i kolejnej kamperowej przygody. Wczorajszy, pełen wydarzeń dzień był już tylko bogatym wspomnieniem.  Przed nami była kolejna droga – najpierw górska serpentyna, potem krótka sieć dróg lokalnych i następnie długi przejazd autostradą na południe.

Naszym celem było Morze Śródziemne.

Alzacki szlak winny był kolejnym wielkim wyzwaniem i osiągnięciem na naszej trasie. Pisząc „wielkim” mam na myśli ogromny obszar kulturowy, jaki zaplanowaliśmy odwiedzić w krótkim czasie.

Po przygodzie w Górach Harzu, na wiszącym moście, o której pisałam w poprzedniej relacji, udaliśmy się w dalszą drogę w kierunku następnego zaplanowanego punktu podróży.

Dolina Renu. Od poprzedniego przystanku, czyli mostu wiszącego Titan RT Rappbode dzieliło ją około 400 km.

Kiedy już wyczerpaliśmy temat uliczek Quedlinburga i wsiedliśmy do kampera, Jarek oznajmił, że teraz to ON przygotował niespodziankę :) No i ruszyliśmy. Okazało się, że w góry Harzu. I że ta niespodzianka okaże się za chwilę prawdziwym hitem. Wiszący o most, długi, bardzo wysoki i drgający na wietrze!