Podróże Anny

Zimowa podróż przez Europę była wspaniała, jej jedynym minusem, ale bardzo silnym było to, że zaraz po powrocie Ukraina wpadła w odmęty wojny i rozpoczął się kolejny bardzo trudny czas dla naszej ułożonej, cywilizowanej, współczesnej Europy. Kładliśmy się późną nocą do łóżka, zmęczeni nieco długą drogą powrotną, a obudziliśmy się w zupełnie nowej rzeczywistości. Rano rozpoczęła się wojna, smutek, dramat dla tysięcy ludzi.

A jeszcze zaledwie kilka dni wcześniej, kiedy wygrzewaliśmy się w słońcu na kamiennym pirsie w Antibes, pewien sympatyczny Francuz wyraził swój pogląd, że wojny na pewno nie będzie...

Nie wiem jak dla Was, ale dla mnie długi weekend majowy jest małym przedsmakiem lata i jednocześnie radosną ulgą, że zima już naprawdę się skończyła. Żeby poczuć to wszystko dogłębnie i dobrze, co roku staramy się, aby trwał możliwie jak najdłużej, czyli krótko mówiąc, aby był po brzegi wypakowany wrażeniami, do których jeszcze długo można wracać we wspomnieniach.

Wyspa Sylt zachwyci każdego, kto tak jak my rozmiłowany jest w nadbałtyckich naturalnych pejzażach. Chłodnych, uspokajających kolorach, szerokich przestrzeniach, kołyszących się w ciągłym wietrze trawach. Z wyłaniającymi się tu i ówdzie akcentami – latarnią morską, niezbyt agresywnymi dachami domów, wysokimi wydmami drugiego  i trzeciego planu.

Opuściliśmy Holandię gotowi na nowe doznania. Na naszej trasie znajdował się kolejny, bardzo ciekawy przystanek, położony już na terenie Niemiec.

Morze Wattowe, bo o nim mowa, ma około 450 km długości, jest bardzo płytkim akwenem, którego niezwykłość wynika głównie z szalonych przypływów i odpływów. Jego znaczną część stanowią tzw. watty (osuchy), tj. szerokie równiny pływowe, odsłaniane w czasie odpływu morza i powtórnie po kilku- kilkunastu godzinach zalewane słoną wodą morską.

Kiedy dojechaliśmy nad wzburzone Morze Północne, poczuliśmy czym jest jego obezwładniający żywioł. Fale uderzały o brzeg z niespotykaną siłą, a wiatr wymiótł wszystkich z rozległej plaży, pomimo, że tuż za wydmą na lądzie panowały przyzwoicie wysokie temperatury. Ta różnica w odczuwaniu rzeczywistości pomiędzy sennym nastrojem ślicznej nadmorskiej dzielnicy a tym, czego doświadczaliśmy na plaży, była fascynująca. Morze chwilami było koloru prawie czarnego, ale i genialnie połyskującego jednocześnie i pomimo, że woda w nim się kotłowała, odbijało światło z dziką mocą ogromnej ilości luster.

Po opuszczeniu Stralsundu udaliśmy się w długą i bogatą w przepięknie miejscowości trasę, która ostatecznie miała nas doprowadzić do Holandii. Byłam pełna wewnętrznej fascynacji jak piękne i jednocześnie jak mało nam znane są miejscowości północnych Niemiec. Było w nich kilka pereł hanzeatyckich i to na nich się skupię, ale także były piękne spokojne kurorty nadmorskie wypełnione bajkową zabudową, natomiast całkowicie wolne od tandety oraz inne śliczne miejscowości portowe.

Czujecie już jesień?

To najlepsza pora, aby rozpocząć wspomnienia z wakacji.

Dla nas tegoroczne wakacje kamperowe zaczęły się o wiele szybciej, niż rzeczywisty wyjazd spod domu.  Zaczęły się wówczas, kiedy któregoś w miarę ciepłego wieczoru chodziliśmy z Jarkiem po Gdańsku. Wzdłuż Motławy, swoim ulubionym drewnianym chodnikiem w kierunku Filharmonii, przechodząc obok Sołdka. W miejscu, w którym szczególnie czuję całą historię Gdańska w pigułce. Spuściznę hanzeatycką, bogatą przeszłość gospodarczą, piękne spichrze będące magazynem dobrobytu, wody Motławy wynoszące wszystkich chętnych w nieograniczony świat.

Po opuszczeniu Hallstatt obraliśmy kurs powrotny na Polskę. Zatem niniejsza relacja jest naszą ostatnią z kamperowej podróży przez Europę w 2020 roku. Na końcu znajdziecie mapkę z zaznaczoną całą trasą dwutygodniowego przejazdu. 

Wyjeżdżałam z Brienz z przekonaniem, że Szwajcaria jest odrębnym kawałkiem Europy, Alpy jakieś wyższe, toń jezior jakaś bardziej kryształowa, krajobrazy jakieś bardziej składne i zielone, urbanistyka jakaś bardziej uporządkowana.

Żegnając się z Jeziorem Como zrobiliśmy zakupy w lokalnym supermarkecie na dalszą drogę. Kilka włoskich przysmaków, parę butelek wina i wyruszyliśmy w nowym, nieznanym kierunku.

Celem była miejscowość Brienz w Alpach Szwajcarskich.