Podróże Anny

Kamiennymi chodnikami sunęli nieśpiesznie nieliczni wylegli na ulice mieszkańcy, wdani w ciche rozmowy, sporadycznie przemykali też lokalni rowerzyści. Dla nich zima, dla nas – prawie lato.

Mieliśmy wrażenie, że przywitaliśmy się już z wszystkim starymi drewnianymi drzwiami, z wszystkimi zakątkami i widokami.

Dojeżdżamy do Citta Di Castello, to już Umbria. Przez kolejne dni będziemy nastawiać wszystkie wewnętrzne radary na porównywanie jej do Toskanii, filtrując wszystkie te zdania, zatrzymane w głowie jak echo przyklejone do skał, kiedy inni, dobrzy znajomi i przyjaciele namawiali – „jedźcie do Umbrii, jest nawet ładniejsza niż Toskania, a taka w ogóle jeszcze nie rozpoznana, dzięki temu nie komercyjna”. No to zobaczymy.

Miasteczko jest wymarłe prawie, jeśli nie liczyć matek z wózkami. Jeśli mierzyć włoskie życie ilością otwartych restauracji, to tam tego życia prawie nie było. Z trudem znaleźliśmy fajne miejsce, a oczekiwania mieliśmy już ogromne. Wszak ukochane Włochy, słońce, urlop, dobra pora dnia na jedzenie.

Kiedy ma się na pokładzie narty, pierwszy odcinek staje się bardzo przewidywalny. Trzeba po prostu dojechać. W Alpy, tudzież ich włoską część – Dolomity. Pokłonić się im już na stacji w Irschenebergu, gdzie pół Polski obowiązkowo zjeżdża do Mac Donalda, KFC i Burger Kinga, dotankowuje paliwo i obserwując znikające za górami słońce stwierdza po raz kolejny, że świat jest piękny, a zwłaszcza jest piękny w tym konkretnie miejscu.

W Los Angeles kończyliśmy naszą szaloną piękną wyprawę i oddawaliśmy kampera do wypożyczalni. Zanim to się jednak stało, spędziliśmy ostatnią cudowną noc w nim, na klifie, przy plaży w Malibu, na ostatnim kempingu jaki odwiedziliśmy w Ameryce. Po oddaniu kampera przesiedliśmy się jeszcze na kilka dni do wynajętej osobówki, aby – już bardziej stacjonarnie, hotelowo – dokładnie zwiedzić całe Los Angeles i Universal Studios.

No to cóż… czyli zaczynamy nasz ostatni odcinek!

Wszystkie moje dotychczasowe doświadczenia upału miały się nijak do tego, co czułam tam, na dnie największej ziemskiej depresji, w miejscu bez życia, bez wody, skrystalizowanego od soli, od suchości, z nagrzanymi od milionów lat piekącymi skałami gór otaczających to miejsce ciasnym zamkniętym szczelnym pierścieniem. Piekło, z którego nie ma ucieczki.

Jest to obezwładniający w swojej wielkości bezkres zjawiska geograficznego. Rozdarta po horyzont potężna dziura w ziemi. A właściwie rów. Wyryty przez przepływającą przez miliony lat rzekę Kolorado.

Sen o Kanionie Antylopy spełnił się. I oto 5 lipca 2023r o godz. 11.40 staliśmy przed wejściem do kanionu X wraz z naszym przewodnikiem Indianinem. Słońce piekło, było prawie południe, żadnego podmuchu wiatru, to lato było wyjątkowo gorące i palące. Indianin sprowadził naszą małą kilkunastoosobową grupę do wnętrza. To, co wtedy zobaczyłam rzuciło mnie na kolana. I nabrałam wówczas przekonania, że to najpiękniejsza przyrodniczo rzecz, jakiej doświadczyłam w życiu.

Było zbyt gorąco, żeby odważyć się zejść w dół kanionu. Może wczesnym świtem byłaby na to szansa. Ale teraz dochodziła 12.00 w południe. Nie było cienia, który dawałby ochłodę ani najmniejszego podmuchu wiatru. Mieliśmy przekonanie, że za chwilę się roztopimy i przestaniemy istnieć.

Ten krajobraz, to jest potęga.

Nie umiem tego przyrównać do niczego, co widziałam do tej pory.

Po przejściu kilkuset metrów przepięknym kanionem dochodzimy do rzeki i dalej idziemy wzdłuż jej koryta. Ściany kanionu zaczynają zbliżać się do siebie, robi się coraz ciaśniej i jeszcze bardziej spektakularnie. W pewnym momencie szlak schodzi do wody i dalej idzie się brodząc w górę rzeki. To jest fantastyczne!

Teraz, kiedy głowa pełna była jeszcze gorących wspomnień z Nowego Jorku, musieliśmy otworzyć ją na zupełnie inną, nową, kolejną przygodę. Przelecieliśmy samolotem w poprzek Stanów, ze wschodniego wybrzeża na zachodnie, do Los Angeles. Właśnie tutaj czekał na nas zarezerwowany pół roku wcześniej kamper.