Podróże Anny

...Podeszłam i stanęłam jak wryta. U stóp, za niewielkim murkiem w dole zaczaiła się baśniowa rzeczywistość. Pod nami, kilkanaście metrów niżej, był kamienny plac, otoczony bardzo starą zabudową, niezwykle kameralny, ale cały wypełniony stolikami i ludźmi, pomiędzy którymi uwijali się kelnerzy. Nad wszystkim, jak jakaś aktywna chmura, unosił się zapach najbardziej nieziemskiego żarcia, jaki można sobie wyobrazić.

Parę minut później siedzieliśmy już tam i my, przy jednym z tych stolików i chcieliśmy, aby ten wieczór się nigdy nie skończył.

Saint-Emilion jest prawdziwym sercem winnic Bordeaux.

Pielgrzymi przechodzący z plecakami ocierali mi się o ramiona, kiedy wędrowałam głównym deptakiem od sklepiku do sklepiku. Ciężko opisać, który z nich był fajniejszy. Małe miejsca z uśmiechniętymi sprzedawczyniami i sprzedawcami, głównie rękodzieło lokalne, torby wędrowne, ceramika, magnesy, niestety trochę chińszczyzny także, ale mało. Pomimo, że sklepiki nie narzekają na brak zainteresowania, sprzedawcy mają tyle czasu, aby bez pośpiechu wdać się z tobą w wydłużoną rozmowę, dopytując skąd jesteś, a potem jak się żyje tam, skąd pochodzisz, jaką masz rodzinę, czy żyje im się dobrze, co ich cieszy i czym się zajmują.

Bryła Muzeum Guggenheima jest bardzo charakterystyczna. Widać ją z daleka, skupia na sobie całą uwagę, jest nieporównywalna z niczym w otoczeniu architektonicznym, bliższym ani dalszym. To ekspresyjne dzieło Franka O. Gehry’ego wywarło bardzo istotny wpływ na miasto, które po upadku lokalnego przemysłu borykało się w latach siedemdziesiątych z silnym bezrobociem. W ciągu 2 pierwszych lat Muzeum odwiedziło 2,6  milionów osób, z czego 80% specjalnie przyjechało do miasta lub przedłużyło pobyt w tym celu. Muzeum stworzyło ok. 9000 nowych miejsc pracy.

Wybrzeże to jest po prostu niezwykłe. Jego charakterystyczne formacje skalne o nazwie oryginalnej flysch (flisz) wyglądają jak grzbiety smoków wyłaniających się z wody. Poziom wody Zatoki Biskajskiej, pchanej potężnymi oceanicznymi pływami, zmienia się przez cały czas w ciągu doby, różnicując się o kilka metrów. Fale były przez cały czas potężne, słabły trochę dopiero podczas odpływów. Jadąc nadmorską drogą, mijaliśmy piękne kadry, wycinki wody złapane pomiędzy bardzo zielonymi wzgórzami Pirenejów.

Nigdy wcześniej nie przeżyłam tak silnego oddziaływania fal.

Prądy morskie fascynują mnie od bardzo dawna. Ukończyłam nawet kiedyś kurs meteorologiczny dla żeglarzy, którego wiedza o pływach morskich i oceanicznych wryła mi się z miękkością na zawsze w pamięć.

Ale zupełnie czymś innym jest wyobrażanie sobie na sucho prądów morskich, nawet ich częściowe doświadczanie co roku w Bałtyku, a czymś innym ich wszechmocna siła oddziaływania gnająca po oceanie.

Będąc na wybrzeżu Zatoki Biskajskiej zaplanowaliśmy  odwiedzenie największej pod względem wysokości i objętości wydmy w Europie.  Zlokalizowana jest na terenie Francji, a jej nazwa to Dune du Pyla, czyli Wydma Piłata.

W La Rochelle spędziliśmy dwie noce, dzięki temu mogliśmy przeżyć tam dwa zachody słońca. Niezwykłe, intensywne, fioletowe. Nie widziałam nigdy nad Bałtykiem, ani nigdzie indziej takiego koloru nieba, jak tam, w owe dwa dni.

U wejścia  do historycznego portu, w samym centrum miasta znajdują się trzy średniowieczne baszty. Kamienna architektura miasta z ładnym, rozległym akwenem w środku, od trzech stron otoczonym zwartą zabudową, od jednej strony pięknie otwartym na ocean.

Zaparkowaliśmy kampera w niebywałych okolicznościach, wysiedliśmy z niego wprost w wieczorną imprezę na trawie Pól Marsowych. Wieża Eiffla prawie zaglądała nam w okna pojazdu. Zgromadzony na ziemi tłum ospale podrygiwał w rytm muzyki snującej się z prywatnych głośników i smartfonów. Panowała atmosfera pocovidowych wakacji, ludzie sprawiali wrażenie bardzo stęsknionych za przeżywaniem czegoś w poczuciu wspólnoty. Koc przy kocu, człowiek przy człowieku, dziecko przy dziecku. Pomiędzy tym jakieś resztki nierozdeptanych kwiatów miejskich oraz sprzedawcy zimnych napojów i pamiątek.

Wybudowana na krawędzi żółtego klifu miejscowość przez wieki była ośrodkiem górniczym związanym z wydobyciem ochry. W czasach, kiedy nie istniały jeszcze barwniki syntetyczne, to małe miejsce dostarczało żółty składnik barw na cały świat.

Liguria zimą przeszła moje wyobrażenie o pięknie i słodyczy w jednym. Kiedy dotarliśmy do pierwszej miejscowości, miałam wrażenie że zostaliśmy umieszczeniu w środku landrynki, że ściany kamienic są wykonane z barwnej masy cukrowej a ciepły kolor zachodzącego słońca jest efektem patrzenia na świat przez szklisty pomarańczowy cukierek. To silne wrażenie potęgował fakt, że był to przeddzień Walentynek, kolorowe uliczki wypełnione były detalami serc, czerwonych kłódek, zarzuconych sieci i radosnym gwarem par.