Podróże Anny

Będąc na wybrzeżu Zatoki Biskajskiej zaplanowaliśmy  odwiedzenie największej pod względem wysokości i objętości wydmy w Europie.  Zlokalizowana jest na terenie Francji, a jej nazwa to Dune du Pyla, czyli Wydma Piłata.

W La Rochelle spędziliśmy dwie noce, dzięki temu mogliśmy przeżyć tam dwa zachody słońca. Niezwykłe, intensywne, fioletowe. Nie widziałam nigdy nad Bałtykiem, ani nigdzie indziej takiego koloru nieba, jak tam, w owe dwa dni.

U wejścia  do historycznego portu, w samym centrum miasta znajdują się trzy średniowieczne baszty. Kamienna architektura miasta z ładnym, rozległym akwenem w środku, od trzech stron otoczonym zwartą zabudową, od jednej strony pięknie otwartym na ocean.

Zaparkowaliśmy kampera w niebywałych okolicznościach, wysiedliśmy z niego wprost w wieczorną imprezę na trawie Pól Marsowych. Wieża Eiffla prawie zaglądała nam w okna pojazdu. Zgromadzony na ziemi tłum ospale podrygiwał w rytm muzyki snującej się z prywatnych głośników i smartfonów. Panowała atmosfera pocovidowych wakacji, ludzie sprawiali wrażenie bardzo stęsknionych za przeżywaniem czegoś w poczuciu wspólnoty. Koc przy kocu, człowiek przy człowieku, dziecko przy dziecku. Pomiędzy tym jakieś resztki nierozdeptanych kwiatów miejskich oraz sprzedawcy zimnych napojów i pamiątek.

Wybudowana na krawędzi żółtego klifu miejscowość przez wieki była ośrodkiem górniczym związanym z wydobyciem ochry. W czasach, kiedy nie istniały jeszcze barwniki syntetyczne, to małe miejsce dostarczało żółty składnik barw na cały świat.

Liguria zimą przeszła moje wyobrażenie o pięknie i słodyczy w jednym. Kiedy dotarliśmy do pierwszej miejscowości, miałam wrażenie że zostaliśmy umieszczeniu w środku landrynki, że ściany kamienic są wykonane z barwnej masy cukrowej a ciepły kolor zachodzącego słońca jest efektem patrzenia na świat przez szklisty pomarańczowy cukierek. To silne wrażenie potęgował fakt, że był to przeddzień Walentynek, kolorowe uliczki wypełnione były detalami serc, czerwonych kłódek, zarzuconych sieci i radosnym gwarem par.

Zimowa podróż przez Europę była wspaniała, jej jedynym minusem, ale bardzo silnym było to, że zaraz po powrocie Ukraina wpadła w odmęty wojny i rozpoczął się kolejny bardzo trudny czas dla naszej ułożonej, cywilizowanej, współczesnej Europy. Kładliśmy się późną nocą do łóżka, zmęczeni nieco długą drogą powrotną, a obudziliśmy się w zupełnie nowej rzeczywistości. Rano rozpoczęła się wojna, smutek, dramat dla tysięcy ludzi.

A jeszcze zaledwie kilka dni wcześniej, kiedy wygrzewaliśmy się w słońcu na kamiennym pirsie w Antibes, pewien sympatyczny Francuz wyraził swój pogląd, że wojny na pewno nie będzie...

Nie wiem jak dla Was, ale dla mnie długi weekend majowy jest małym przedsmakiem lata i jednocześnie radosną ulgą, że zima już naprawdę się skończyła. Żeby poczuć to wszystko dogłębnie i dobrze, co roku staramy się, aby trwał możliwie jak najdłużej, czyli krótko mówiąc, aby był po brzegi wypakowany wrażeniami, do których jeszcze długo można wracać we wspomnieniach.

Wyspa Sylt zachwyci każdego, kto tak jak my rozmiłowany jest w nadbałtyckich naturalnych pejzażach. Chłodnych, uspokajających kolorach, szerokich przestrzeniach, kołyszących się w ciągłym wietrze trawach. Z wyłaniającymi się tu i ówdzie akcentami – latarnią morską, niezbyt agresywnymi dachami domów, wysokimi wydmami drugiego  i trzeciego planu.

Opuściliśmy Holandię gotowi na nowe doznania. Na naszej trasie znajdował się kolejny, bardzo ciekawy przystanek, położony już na terenie Niemiec.

Morze Wattowe, bo o nim mowa, ma około 450 km długości, jest bardzo płytkim akwenem, którego niezwykłość wynika głównie z szalonych przypływów i odpływów. Jego znaczną część stanowią tzw. watty (osuchy), tj. szerokie równiny pływowe, odsłaniane w czasie odpływu morza i powtórnie po kilku- kilkunastu godzinach zalewane słoną wodą morską.

Kiedy dojechaliśmy nad wzburzone Morze Północne, poczuliśmy czym jest jego obezwładniający żywioł. Fale uderzały o brzeg z niespotykaną siłą, a wiatr wymiótł wszystkich z rozległej plaży, pomimo, że tuż za wydmą na lądzie panowały przyzwoicie wysokie temperatury. Ta różnica w odczuwaniu rzeczywistości pomiędzy sennym nastrojem ślicznej nadmorskiej dzielnicy a tym, czego doświadczaliśmy na plaży, była fascynująca. Morze chwilami było koloru prawie czarnego, ale i genialnie połyskującego jednocześnie i pomimo, że woda w nim się kotłowała, odbijało światło z dziką mocą ogromnej ilości luster.