Podróże Anny

Mozela wije się spektakularnymi zakolami przez prawie 550 km. Przecina trzy państwa – Francję. Luksemburg i Niemcy. Jest dopływem Renu.

Winorośl została zesłana na niemal pionowe, kamieniste stoki gór. Niektóre z nich mają prawie 70 procentowe nachylenie, co wyklucza dojazd maszyn. Prace wykonywane są ręcznie, co w tak trudnych warunkach zasługuje na duży podziw.

Odwiedzone miasto w drodze do winnic obszaru Mozeli mogłoby być prawie niezauważonym przystankiem, gdyby nie to, że jest tak piękne, że z tego piękna zbudowałam odrębny niniejszy wpis.

Limburg.

Krzywe szachulcowe kamienice, które po prostu ubóstwiam.

Czasu nie można zatrzymać ani cofnąć. Można go tylko celebrować pięknymi miejscami lub stracić bezpowrotnie. Pierwsze różowe kuliste pąki na drzewach wywołują u mnie zawsze najwyższy poziom zachwytu. Zanim zleją się z bogactwem innych kolorów, pozwalają na chwilę spowolnić bieg życia.

Białe tarasy z basenowymi zagłębieniami, wypełnione wapienną cieczą, która w swoim naturalnym procesie rozwarstwia się na dwa niezależne byty – parę wodną, kłębiącą się strojnie i widoczną z kilku kilometrów oraz kolorowe, zielone sole mineralne malujące impresjonistyczne mazgaje na dnie i obrzeżu wapiennych tarasów. Można tu przyjechać na dłużej i się spokojnie w nich wygrzać. Egerszalok. Miejsce fenomenalne, magiczne, zielone, nie z tej planety, z Marsa może.

Grado i Muggia. Pozornie podobne, położone blisko siebie, rozdzielone jednak Zatoką Triesteńską, są nośnikami trochę innego charakteru. Grado staranne, eleganckie, ze zwartą zabudową i historycznym centrum, które oblewa prawie z czterech stron morze. Muggia bardziej swojska, rybacka, tutaj jak by morze wdarło się do ośrodka i odpływając pozostawiło małą kałużę wśród zabudowy. Mała morska historyczna marina a nad nią zawieszona potężna chmura gradowa, co spotęgowało efekt zimowy dramatyzmu.

W Wenecji byliśmy już wielokrotnie. Teraz przyszła pora na to, aby staranniej przyjrzeć się terenom okalającym, które zwykle po prostu pokonujemy bez specjalnej atencji w drodze do celu, jakim sama w sobie stanowi Wenecja.

San Marino zimą? Czemu nie! Warto przełamywać stereotypowe myślenie o jakimś miejscu, dobrze o tym wiemy. Tak było także i tym razem. Malutkie księstwo San Marino służy często jako ciekawy mały punkt w przesuwaniu się po włoskich drogach wzdłuż Morza Adriatyckiego. Tylko, że odwiedzany latem kojarzy się głównie z zatłoczeniem, problemem z miejscem do parkowania, tłumami turystów i upałem. Zimą, to zupełnie inna bajka.

Z zimy przenieśliśmy się w wiosnę, z Dolomitów na włoską riwierę, z Alpe di Siusi – do Rawenny.

Z iskrzącego śniegu pod stopami, pod dachy przepięknych mozaik. Zamiast pod nogi, patrzeliśmy teraz w górę, zadzierając wysoko głowy.

Radosny początek smutnej zimy. Każda zima jest dla mnie z definicji smutna. Wystarczy wspomnieć mokry śnieg zacinający prosto w twarz, ostre porywy wiatru porywające torbę z laptopem, buty rozjeżdżające się po chodniku i wszystkie inne straszne rzeczy towarzyszące chodzeniu zimą do pracy. Sytuacja potrafi diametralnie odmienić się tylko w takich sytuacjach jak ta, zapakowany kamper, narty, kijki, pyszne jedzenie i my – dojeżdżający razem na alpejski płaskowyż.

Rugia to raj dla oka, wyciszający i uspokajający chłodnymi kolorami białych klifów i zabudowy…  i gorącymi kolorami jesieni przez krótką chwilę w roku. Właśnie w takim czasie byliśmy tam tym razem. Była to już nasza trzecia wyprawa na Rugię i w jej okolice, a po niej nastąpiła jeszcze kolejna. Dlaczego? Bo nie sposób odmówić sobie przyjemności powrotów w tak piękne miejsce, tak dostępne i tak blisko Polski. No i nad ukochanym Bałtykiem.