Podróże Anny

W Los Angeles kończyliśmy naszą szaloną piękną wyprawę i oddawaliśmy kampera do wypożyczalni. Zanim to się jednak stało, spędziliśmy ostatnią cudowną noc w nim, na klifie, przy plaży w Malibu, na ostatnim kempingu jaki odwiedziliśmy w Ameryce. Po oddaniu kampera przesiedliśmy się jeszcze na kilka dni do wynajętej osobówki, aby – już bardziej stacjonarnie, hotelowo – dokładnie zwiedzić całe Los Angeles i Universal Studios.

No to cóż… czyli zaczynamy nasz ostatni odcinek!

Wszystkie moje dotychczasowe doświadczenia upału miały się nijak do tego, co czułam tam, na dnie największej ziemskiej depresji, w miejscu bez życia, bez wody, skrystalizowanego od soli, od suchości, z nagrzanymi od milionów lat piekącymi skałami gór otaczających to miejsce ciasnym zamkniętym szczelnym pierścieniem. Piekło, z którego nie ma ucieczki.

Jest to obezwładniający w swojej wielkości bezkres zjawiska geograficznego. Rozdarta po horyzont potężna dziura w ziemi. A właściwie rów. Wyryty przez przepływającą przez miliony lat rzekę Kolorado.

Sen o Kanionie Antylopy spełnił się. I oto 5 lipca 2023r o godz. 11.40 staliśmy przed wejściem do kanionu X wraz z naszym przewodnikiem Indianinem. Słońce piekło, było prawie południe, żadnego podmuchu wiatru, to lato było wyjątkowo gorące i palące. Indianin sprowadził naszą małą kilkunastoosobową grupę do wnętrza. To, co wtedy zobaczyłam rzuciło mnie na kolana. I nabrałam wówczas przekonania, że to najpiękniejsza przyrodniczo rzecz, jakiej doświadczyłam w życiu.

Było zbyt gorąco, żeby odważyć się zejść w dół kanionu. Może wczesnym świtem byłaby na to szansa. Ale teraz dochodziła 12.00 w południe. Nie było cienia, który dawałby ochłodę ani najmniejszego podmuchu wiatru. Mieliśmy przekonanie, że za chwilę się roztopimy i przestaniemy istnieć.

Ten krajobraz, to jest potęga.

Nie umiem tego przyrównać do niczego, co widziałam do tej pory.

Po przejściu kilkuset metrów przepięknym kanionem dochodzimy do rzeki i dalej idziemy wzdłuż jej koryta. Ściany kanionu zaczynają zbliżać się do siebie, robi się coraz ciaśniej i jeszcze bardziej spektakularnie. W pewnym momencie szlak schodzi do wody i dalej idzie się brodząc w górę rzeki. To jest fantastyczne!

Teraz, kiedy głowa pełna była jeszcze gorących wspomnień z Nowego Jorku, musieliśmy otworzyć ją na zupełnie inną, nową, kolejną przygodę. Przelecieliśmy samolotem w poprzek Stanów, ze wschodniego wybrzeża na zachodnie, do Los Angeles. Właśnie tutaj czekał na nas zarezerwowany pół roku wcześniej kamper.

Mozela wije się spektakularnymi zakolami przez prawie 550 km. Przecina trzy państwa – Francję. Luksemburg i Niemcy. Jest dopływem Renu.

Winorośl została zesłana na niemal pionowe, kamieniste stoki gór. Niektóre z nich mają prawie 70 procentowe nachylenie, co wyklucza dojazd maszyn. Prace wykonywane są ręcznie, co w tak trudnych warunkach zasługuje na duży podziw.

Odwiedzone miasto w drodze do winnic obszaru Mozeli mogłoby być prawie niezauważonym przystankiem, gdyby nie to, że jest tak piękne, że z tego piękna zbudowałam odrębny niniejszy wpis.

Limburg.

Krzywe szachulcowe kamienice, które po prostu ubóstwiam.

Czasu nie można zatrzymać ani cofnąć. Można go tylko celebrować pięknymi miejscami lub stracić bezpowrotnie. Pierwsze różowe kuliste pąki na drzewach wywołują u mnie zawsze najwyższy poziom zachwytu. Zanim zleją się z bogactwem innych kolorów, pozwalają na chwilę spowolnić bieg życia.