Podróże Anny

Po przejściu kilkuset metrów przepięknym kanionem dochodzimy do rzeki i dalej idziemy wzdłuż jej koryta. Ściany kanionu zaczynają zbliżać się do siebie, robi się coraz ciaśniej i jeszcze bardziej spektakularnie. W pewnym momencie szlak schodzi do wody i dalej idzie się brodząc w górę rzeki. To jest fantastyczne!

Teraz, kiedy głowa pełna była jeszcze gorących wspomnień z Nowego Jorku, musieliśmy otworzyć ją na zupełnie inną, nową, kolejną przygodę. Przelecieliśmy samolotem w poprzek Stanów, ze wschodniego wybrzeża na zachodnie, do Los Angeles. Właśnie tutaj czekał na nas zarezerwowany pół roku wcześniej kamper.

Mozela wije się spektakularnymi zakolami przez prawie 550 km. Przecina trzy państwa – Francję. Luksemburg i Niemcy. Jest dopływem Renu.

Winorośl została zesłana na niemal pionowe, kamieniste stoki gór. Niektóre z nich mają prawie 70 procentowe nachylenie, co wyklucza dojazd maszyn. Prace wykonywane są ręcznie, co w tak trudnych warunkach zasługuje na duży podziw.

Odwiedzone miasto w drodze do winnic obszaru Mozeli mogłoby być prawie niezauważonym przystankiem, gdyby nie to, że jest tak piękne, że z tego piękna zbudowałam odrębny niniejszy wpis.

Limburg.

Krzywe szachulcowe kamienice, które po prostu ubóstwiam.

Czasu nie można zatrzymać ani cofnąć. Można go tylko celebrować pięknymi miejscami lub stracić bezpowrotnie. Pierwsze różowe kuliste pąki na drzewach wywołują u mnie zawsze najwyższy poziom zachwytu. Zanim zleją się z bogactwem innych kolorów, pozwalają na chwilę spowolnić bieg życia.

Białe tarasy z basenowymi zagłębieniami, wypełnione wapienną cieczą, która w swoim naturalnym procesie rozwarstwia się na dwa niezależne byty – parę wodną, kłębiącą się strojnie i widoczną z kilku kilometrów oraz kolorowe, zielone sole mineralne malujące impresjonistyczne mazgaje na dnie i obrzeżu wapiennych tarasów. Można tu przyjechać na dłużej i się spokojnie w nich wygrzać. Egerszalok. Miejsce fenomenalne, magiczne, zielone, nie z tej planety, z Marsa może.

Grado i Muggia. Pozornie podobne, położone blisko siebie, rozdzielone jednak Zatoką Triesteńską, są nośnikami trochę innego charakteru. Grado staranne, eleganckie, ze zwartą zabudową i historycznym centrum, które oblewa prawie z czterech stron morze. Muggia bardziej swojska, rybacka, tutaj jak by morze wdarło się do ośrodka i odpływając pozostawiło małą kałużę wśród zabudowy. Mała morska historyczna marina a nad nią zawieszona potężna chmura gradowa, co spotęgowało efekt zimowy dramatyzmu.

W Wenecji byliśmy już wielokrotnie. Teraz przyszła pora na to, aby staranniej przyjrzeć się terenom okalającym, które zwykle po prostu pokonujemy bez specjalnej atencji w drodze do celu, jakim sama w sobie stanowi Wenecja.

San Marino zimą? Czemu nie! Warto przełamywać stereotypowe myślenie o jakimś miejscu, dobrze o tym wiemy. Tak było także i tym razem. Malutkie księstwo San Marino służy często jako ciekawy mały punkt w przesuwaniu się po włoskich drogach wzdłuż Morza Adriatyckiego. Tylko, że odwiedzany latem kojarzy się głównie z zatłoczeniem, problemem z miejscem do parkowania, tłumami turystów i upałem. Zimą, to zupełnie inna bajka.

Z zimy przenieśliśmy się w wiosnę, z Dolomitów na włoską riwierę, z Alpe di Siusi – do Rawenny.

Z iskrzącego śniegu pod stopami, pod dachy przepięknych mozaik. Zamiast pod nogi, patrzeliśmy teraz w górę, zadzierając wysoko głowy.