Blog podróżniczy Anny i Małgorzaty

To była moja kolejna już wizyta w tym obiekcie, oznaczała powrót po wielu latach. Tym razem najbardziej ujęła nas wystawa czasowa Yayoi Kusama, w tym niezwykła świetlna instalacja zamknięta w małym pudełku – pułapce, do którego się chodzi, odwiedzając wystawę. Uwielbiam twórczość tej artystki, wiem że niektórych jej gigantyczne instalacje w centrach miast nie przekonują zupełnie. Mi natomiast jej osobista ekspresja i radość tworzenia jaka z niej wprost eksploduje pomimo dość sędziwego wieku, bardzo odpowiada i wręcz porywa.

Rozpoczęliśmy zatem wędrówkę promami po małych wysepkach. W każdą wpisane było mikrożycie. Małe wiejskie lub wakacyjne domki w przepięknych ogrodach wypełnionych kwiatami, z niewymuszoną naturalna kompozycją. Labirynt nieułożonych w żadną logikę uliczek, a czasami ich brak i wówczas chodzi się przestrzeniami międzydomowymi pokrytymi trawą i naturalną roślinnością. Jest kolorowo albo po prostu biało. Klimat estetycznie bardzo morski, niewyszukany, piękny i przyjazny.

Smogen. Kolorowe hangary dla łódek, przesłodka marina i znowu klimat jak z baśni. Restauracje, sklepiki nieprzeładowane pamiątkami, dominuje tam jednak piękna przyroda. Nad miastem góruje potężny szkier. To właśnie na niego wdrapaliśmy się z kocem aby przeżyć bardzo romantyczny zachód słońca w poczuciu zawieszenia na skale, z widokiem na wody cieśniny Skagerrak. Zachód znowu był dość teoretyczny, słońce co prawda wpadło na chwilę za horyzont, ale ciemności nie zapadły. Lekki półmrok panował 2-3 godziny i zaczął się kolejny dzień. Powitaliśmy go na parkingu w Smogen, wciśniętym między skały szkierów.

Szkierowe wybrzeże zachodniej Szwecji miało zagościć w moim umyśle na dłużej, zapisując w nim klatka po klatce odczucie totalnie pięknego zjawiskowego krajobrazu, magicznych skandynawskich kolorów w pełni, uroku skromnej architektury przycupniętej pod niebosiężnymi skałami. Nieba w kolorze kryształu, braku pośpiechu, ludzi o przemiłych twarzach, może dawniej rybaków. Spokoju zawieszonego między uliczkami, posępności skał kiedy szczyty zachodzą chmurami, aury powieści kryminalnych, których akcja tam się właśnie toczy.

To był geograficzny sztos! Stara latarnia morska wbita statecznie w wyczesane od sztormów potężne skały. Rezerwat przyrody u początku cieśniny Kattegat. Piękny zachód słońca, dalekie widoki, cudnie ukształtowany skalisty klif.

Nadszedł czas, w którym musieliśmy opuścić Umbrię. Rozpoczął się powrót do domu.

Przeskoczyliśmy płynnie do sąsiadującej Toskanii i enty raz w życiu przejechaliśmy całą zabytkową trasą winną – Chiantigianą, będącą pulsującą aortą tego regionu. W lutym zdała się być zupełnie opustoszała, stoki z winoroślami pozostawały ogołocone z liści i młodych pędów, większość piwnic degustacyjnych była zamknięta. Ale nie dawaliśmy za wygraną i znaleźliśmy miejsce, w którym cudownie uzupełniliśmy zasoby :)

Poza sezonem, na przełomie stycznia i lutego, spowity opustoszeniem Asyż jest zupełnie inny i bardzo, bardzo piękny. Duchowość nie tylko wyłania się tam wówczas z każdego brukowanego zaułka, ale zasnuwa różnokolorowością delikatnie niebo. Poczułam stan fantastycznego zawieszena, znowu trudno mi było wyjeżdżać. Losy Franciszka i Klary stawały mi przed oczami z dużą głębią intensywnego obrazu, wydawało mi się że uczestniczę w ich życiu i rozumiem co nim kieruje. Zdawało się, że umarli dopiero wczoraj, przed chwilą albo że żyją jeszcze. I że za chwilę z nimi  gdzieś tutaj porozmawiam.

Dopiero kiedy słońce było już wysoko, woda odpowiedziała pierwszym marszczeniem. Zbieraliśmy się pomału z kampera, wypakowaliśmy rowery. Ruszyliśmy w piękną trasę wzdłuż jeziora Trasimeno (Jeziora Trazymeńskiego).  Po godzinie 10.00 było już na tyle ciepło, że można było pozbyć się kurtek. Postanowiliśmy nie uronić ani chwili z cudownego słońca. Po przejechaniu kilku kilometrów wzdłuż brzegu i odwiedzeniu kilku stanowisk widokowych, zmieniliśmy kierunek i wbiliśmy się na wysoką górę, do położonej na niej starej części miasta i zamku. Tam rozkładał się targ, z oliwkami, owocami suszonymi na słońcu i mało znoszonymi butami. Z położonego wysoko starego miasta można było potem rozpędzić rower do poziomu szczenięcej radości. Ale zanim to nastąpiło, odwiedziliśmy kilka stoisk i kupiliśmy oliwki, niektóre wielkości prawie orzechów włoskich. Oraz suszone mango. I kilka innych wspaniałych rzeczy.

Dojeżdżamy do Citta Di Castello, to już Umbria. Przez kolejne dni będziemy nastawiać wszystkie wewnętrzne radary na porównywanie jej do Toskanii, filtrując wszystkie te zdania, zatrzymane w głowie jak echo przyklejone do skał, kiedy inni, dobrzy znajomi i przyjaciele namawiali – „jedźcie do Umbrii, jest nawet ładniejsza niż Toskania, a taka w ogóle jeszcze nie rozpoznana, dzięki temu nie komercyjna”. No to zobaczymy.

Miasteczko jest wymarłe prawie, jeśli nie liczyć matek z wózkami. Jeśli mierzyć włoskie życie ilością otwartych restauracji, to tam tego życia prawie nie było. Z trudem znaleźliśmy fajne miejsce, a oczekiwania mieliśmy już ogromne. Wszak ukochane Włochy, słońce, urlop, dobra pora dnia na jedzenie.

Kiedy ma się na pokładzie narty, pierwszy odcinek staje się bardzo przewidywalny. Trzeba po prostu dojechać. W Alpy, tudzież ich włoską część – Dolomity. Pokłonić się im już na stacji w Irschenebergu, gdzie pół Polski obowiązkowo zjeżdża do Mac Donalda, KFC i Burger Kinga, dotankowuje paliwo i obserwując znikające za górami słońce stwierdza po raz kolejny, że świat jest piękny, a zwłaszcza jest piękny w tym konkretnie miejscu.

W Los Angeles kończyliśmy naszą szaloną piękną wyprawę i oddawaliśmy kampera do wypożyczalni. Zanim to się jednak stało, spędziliśmy ostatnią cudowną noc w nim, na klifie, przy plaży w Malibu, na ostatnim kempingu jaki odwiedziliśmy w Ameryce. Po oddaniu kampera przesiedliśmy się jeszcze na kilka dni do wynajętej osobówki, aby – już bardziej stacjonarnie, hotelowo – dokładnie zwiedzić całe Los Angeles i Universal Studios.

No to cóż… czyli zaczynamy nasz ostatni odcinek!

Wszystkie moje dotychczasowe doświadczenia upału miały się nijak do tego, co czułam tam, na dnie największej ziemskiej depresji, w miejscu bez życia, bez wody, skrystalizowanego od soli, od suchości, z nagrzanymi od milionów lat piekącymi skałami gór otaczających to miejsce ciasnym zamkniętym szczelnym pierścieniem. Piekło, z którego nie ma ucieczki.